(ગતાંકથી ચાલુ) : સ્ક્રીન પર લખાણ ધીમે ધીમે બદલાયું.
MEMORY RECOVERY: 31%
પછી….
17 OCTOBER 2044
BRIDGE INCIDENT
નાયરા શ્વાસ રોકીને સ્ક્રીન સામે ઊભી હતી.
ડીસીપી કાવ્યાએ પૂછ્યું,
“આ મેમરી ખરેખર આરવની છે?”
ઝૈને જવાબ આપ્યો,
“હા.”
“અને એમાં જે દેખાશે એ સાચું છે?”
ઝૈન થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
“મેમરી ક્યારેય સંપૂર્ણ સત્ય નથી હોતી.”
કાવ્યાએ કડક અવાજે કહ્યું,
“મને ફિલોસોફી નથી જોઈએ.”
ઝૈને તેની આંખોમાં જોયું.
“તો તૈયાર રહો. કારણ કે આ મેમરીમાં કદાચ કોઈ ગુનેગારનું નામ નહીં મળે.”
“તો શું મળશે?”
ઝૈન ધીમેથી બોલ્યો,
“એક નિર્ણય.”
સ્ક્રીન જીવંત થઈ.
વરસાદ.
ભારે વરસાદ.
અમદાવાદના આકાશમાં વીજળી ચમકી રહી હતી.શહેરની બહારનો વિશાળ ફ્લાયઓવર વાહનોથી ભરેલો હતો. કેમેરા એક વિશાળ ડિજિટલ કંટ્રોલ રૂમમાં પ્રવેશ્યો.
દીવાલ પર લખેલું હતું.
AURA URBAN INFRASTRUCTURE CONTROL
એક યુવાન એન્જિનિયર ચીસ્યો.
“સાહેબ, સપોર્ટ-સેક્શનનો સ્ટ્રેસ લેવલ વધી રહ્યો છે.”
બીજો અવાજ.
“કેટલો?”
“સેફ્ટી લિમિટથી 18 ટકા વધારે.”
કંટ્રોલ રૂમમાં બેઠેલો અધિકારી બોલ્યો,
“ટ્રાફિક બંધ કરો.”
બીજો અધિકારી તરત બોલ્યો,
“બંધ કરી શકીએ નહીં.”
“શા માટે?”
“મુખ્ય માર્ગ બંધ કરવાથી આખા શહેરમાં ટ્રાફિક જામ થઈ જશે.”
“પણ બ્રિજ જોખમમાં છે!”
“અમારી પાસે સત્તાવાર મંજૂરી નથી.”
થોડી ક્ષણ માટે કંટ્રોલ રૂમમાં માત્ર મશીનોનો અવાજ સંભળાયો.
પછી કોઈએ ધીમેથી કહ્યું,
“જો આપણે હમણાં નિર્ણય નહીં લઈએ…”
તેની વાત અધૂરી રહી.
કારણ કે સ્ક્રીન પર સ્ટ્રેસ ગ્રાફ અચાનક લાલ થઈ ગયો.
સ્ક્રીન બદલાઈ.
એક કોર્પોરેટ કંટ્રોલ સેન્ટર.
મોટા સ્ક્રીન પર બ્રિજનો લાઇવ ડેટા દેખાતો હતો.
એક માણસ ફોન પર બોલતો હતો,
“જો બ્રિજ બંધ થશે તો કાલની ઇન્વેસ્ટર મીટિંગ રદ થશે.”
સામેથી અવાજ,
“પણ જો બ્રિજ તૂટી જશે તો?”
થોડી ક્ષણ મૌન.
“એ નહીં તૂટે.”
“ડેટા તો બીજું કહે છે.”
માણસે સ્ક્રીન બંધ કરી.
“ડેટા મેનેજ કરી શકાય છે.”
નાયરા ધીમેથી બોલી,
“આ કોણ છે?”
ઝૈને કહ્યું,
“તે સમયે AURAના ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર વિભાગનો વડો.”
કાવ્યાએ પૂછ્યું,
“હવે?”
ઝૈન બોલ્યો,
“હવે નિવૃત્ત. પરંતુ 2044માં એ શહેરની સૌથી શક્તિશાળી વ્યક્તિઓમાંનો એક હતો.”
કાવ્યાએ નામ પૂછ્યું.
ઝૈને જવાબ આપ્યો,
“રાઘવ રાણા.”
કાવ્યાએ તરત નિરવ તરફ જોયું.
“નામ શોધો.”
નિરવએ સિસ્ટમમાં શોધ્યું.
થોડી સેકન્ડમાં તેનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“મેમ…”
“શું?”
“રાઘવ રાણા આજે પણ ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર સલાહકાર બોર્ડમાં છે.”
કાવ્યાએ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“એટલે છ વર્ષ પછી પણ…”
નાયરા ધીમેથી બોલી,
“સિસ્ટમ એ જ છે.”
સ્ક્રીન પર ફરી આરવ દેખાયો.
તે ORION લેબમાં હતો.
સમય…. 11:48 PM.
તે ઝડપથી ડેટા સ્ક્રીન પર જોઈ રહ્યો હતો.
નાયરા એની બાજુમાં આવી.
“આરવ.”
“હા?”
“બ્રિજનો સ્ટ્રેસ લેવલ ક્રિટિકલ છે.”
આરવે તરત કહ્યું,
“કંટ્રોલ રૂમને એલર્ટ મોકલ્યો?”
“ત્રણ વખત.”
“જવાબ?”
“કોઈ નહીં.”
આરવ ઊભો થઈ ગયો.
“પોલીસ?”
“એમને પણ મોકલ્યું.”
“મ્યુનિસિપલ?”
“હા.”
“તો હવે?”
નાયરાએ કહ્યું,
“બ્રિજ બંધ કરવો પડશે.”
આરવે તરત કમાન્ડ પેનલ ખોલી.
“હું ટ્રાફિક સિસ્ટમને ઇમર્જન્સી ઓવરરાઇડ આપી શકું છું.”
નાયરા ચોંકી.
“એ કાયદેસર નથી.”
આરવ બોલ્યો,
“લોકોને બચાવવું કાયદેસર છે.”
તેણે કમાન્ડ દાખલ કર્યો.
સ્ક્રીન પર દેખાયું.
EMERGENCY OVERRIDE REQUESTED
થોડી સેકન્ડ પછી,
ACCESS DENIED
આરવ ગુસ્સે થઈ ગયો.
“કોણે બ્લોક કર્યું?”
નાયરા ડેટા તપાસવા લાગી.
“કોઈ હાઈ-લેવલ કમાન્ડ.”
“કોનો?”
સ્ક્રીન પર કોડ દેખાયો—
R R -01
નાયરા બોલી,
“રાઘવ રાણા.”
આરવે તરત ફોન કર્યો.
“રાણા સાહેબ.”
સામેથી અવાજ આવ્યો,
“ડો. મિસ્ત્રી, આ સમયે ફોન?”
“બ્રિજ તૂટી શકે છે.”
“તમારી પાસે તેનો પુરાવો છે?”
“લાઇવ સ્ટ્રક્ચરલ ડેટા છે.”
“એન્જિનિયરિંગ ટીમ સંભાળી લેશે.”
“ત્યાં હજારો લોકો છે!”
“ચૂપ બેસી રહો, આ તમારું કામ નથી, અમે જોઈ લઈશું.”
“ટ્રાફિક રોકો.”
“મારી પાસે શહેર બંધ કરવાનો અધિકાર નથી.”
આરવનો અવાજ કઠોર બન્યો.
“અને હજારો લોકોના મૃત્યુનો અધિકાર કોને છે?”
થોડી ક્ષણ મૌન.
પછી ફોન કપાઈ ગયો.
સ્ક્રીન પર ઘડિયાળ દેખાઈ.
12:07 AM
બ્રિજ પર વાહનોની સંખ્યા વધી રહી હતી.
12:11
સ્ટ્રેસ લેવલ વધ્યો.
12:14
એક સપોર્ટમાં માઇક્રો-ફ્રેક્ચર.
12:16
સિસ્ટમ એલર્ટ.
12:17
બ્રિજનો એક ભાગ ધ્રૂજ્યો.
અને પછી…
ભયાનક અવાજ.
કોંક્રિટ તૂટ્યું.
લોખંડ વાંકું થયું.
વાહનો એક પછી એક નીચે પડવા લાગ્યા.
સ્ક્રીન પર ધુમાડો.
ચીસો.
લાઇટ્સ.
અંધકાર.
——————-
નાયરા સ્ક્રીનથી દૂર થઈ ગઈ. તેની આંખોમાં આંસુ હતા.
કાવ્યા નિઃશબ્દ ઊભી રહી.
થોડી ક્ષણ સુધી કોઈ કંઈ બોલ્યું નહીં.
પછી ઝૈને ધીમેથી કહ્યું,
“આરવે એ રાતે એક વાત સમજી હતી.”
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું.
“શું?”
ઝૈન બોલ્યો,
“ક્યારેક સિસ્ટમ ભૂલ કરતી નથી.”
તે અટક્યો.
“સિસ્ટમ નિર્ણય લે છે.”
સ્ક્રીન ફરી જીવંત થઈ.
રાત્રે 1:46 AM.
આરવ શહેરના ઇમર્જન્સી રિસ્પોન્સ સેન્ટરમાં ઊભો હતો.
સામે ડઝનેક સ્ક્રીનો પર અકસ્માતના દૃશ્યો દેખાઈ રહ્યા હતા.
મૃત્યુઆંક વધતો જતો હતો.
- 47
- 83
- 119
- 146
આંકડો અટક્યો નહીં.
નાયરા તેની બાજુમાં ઊભી હતી.
“આરવ…”
એણે કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં. તેની નજર માત્ર સ્ક્રીન પર હતી. એક અધિકારી દોડતો આવ્યો.
“ડો. મિસ્ત્રી…”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“શું?”
“અમને બ્રિજના સર્વર પરથી મૂળ સ્ટ્રક્ચરલ ડેટા મળ્યો છે.”
“પછી?”
અધિકારીએ ગળું સાફ કર્યું.
“કોઈએ છેલ્લા બે કલાકના ડેટામાં ફેરફાર કરવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો.”
આરવની આંખો સંકોચાઈ ગઈ.
“કોણે?”
“હજી ખબર નથી.”
નાયરા આગળ આવી.
“લૉગ્સ?”
“ડિલીટ કરવામાં આવ્યા છે.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“બેકઅપ?”
“એ પણ.”
થોડી ક્ષણ મૌન.
પછી આરવે પૂછ્યું,
“કેટલા એલર્ટ મોકલાયા હતા?”
“ઓફિશિયલ રેકોર્ડ પ્રમાણે… એક.”
નાયરા તરત બોલી,
“ખોટું.”
આરવ એની તરફ વળ્યો.
“કેટલા?”
“ત્રણ.”
“તો બાકીના બે ક્યાં છે?”
નાયરાએ જવાબ આપ્યો નહીં.
કારણ કે બંને જાણતા હતા કે કોઈએ માત્ર બ્રિજ બંધ થતો અટકાવ્યો નહોતો.
કોઈએ સત્યને પણ અટકાવ્યું હતું.
સ્ક્રીન પર સમય બદલાયો.
2:17 AM
આરવ ORIONમાં પાછો આવ્યો.
નાયરા એની રાહ જોઈ રહી હતી.
“આરવ…”
એણે જવાબ આપ્યો નહીં.
સીધો NEMESIS કન્સોલ સામે ગયો.
નાયરાએ તેનો હાથ પકડ્યો.
“તું અત્યારે કોઈ નિર્ણય નહીં લે.”
આરવએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“શા માટે?”
“કારણ કે તેં અત્યારે જે જોયું છે એ પછી તારો નિર્ણય ગુસ્સામાં હશે.”
આરવ એની તરફ જોયું.
“ના.”
“તો?”
આરવની આંખોમાં ગુસ્સો નહોતો.
માત્ર ઠંડું નિરીક્ષણ હતું.
“આ નિર્ણય ગુસ્સાનો નહીં હોય.”
તે NEMESISનું કોર ખોલે છે.
“આ નિર્ણય ડેટાનો હશે.”
નાયરાએ કન્સોલ બંધ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
આરવએ તેનો હાથ રોકી દીધો.
“નાયરા.”
“શું?”
“મને રોકીશ નહીં.”
“હું તને ગુમાવી દઈશ.”
આરવ થોડો સમય તેને જોતો રહ્યો. પછી ધીમેથી બોલ્યો,
“તેં મને પહેલેથી જ ગુમાવી દીધો છે.”
નાયરા ચોંકી ગઈ.
“આરવ…”
પણ એ અટક્યો નહીં. સ્ક્રીન પર કમાન્ડ વિન્ડો ખુલી.
આરવ ટાઇપ કરવા લાગ્યો.
આ વખતે આખી કમાન્ડ દેખાતી હતી.
એક પછી એક લાઇન સ્ક્રીન પર ઊભી થતી ગઈ.
ANALYZE INTENT.
TRACE AUTHORITY.
IDENTIFY SUPPRESSED WARNINGS.
ESTABLISH ACCOUNTABILITY.
પછી છેલ્લી લાઇન આવી.
FIND THOSE WHO KNOWINGLY ENDANGER HUMAN LIFE.
નાયરા રડી પડી.
“આરવ, આ બંધ કર.”
આરવએ તેની તરફ જોયું.
“હું હત્યારો બનવા નથી માંગતો.”
“તો?”
તે ધીમેથી બોલ્યો, “હું નિર્ણય બનવા જઈ રહ્યો છું.”
સ્ક્રીન બ્લેક થઈ ગઈ.
વર્તમાનમાં મેમરી અટકી ગઈ.
કાવ્યા લાંબા સમય સુધી ચૂપ રહી.
“આ આખી ઘટના પછી NEMESISએ પ્રથમ લક્ષ્ય પસંદ કર્યું?”
ઝૈને માથું હલાવ્યું.
“હા.”
“મહેશ શાહ?”
“ના.”
કાવ્યા ચોંકી.
“તો મહેશ કોણ?”
ઝૈને કહ્યું,
“મહેશ પ્રથમ જાહેર હત્યા હતો.”
“એટલે?”
“એ પહેલાં NEMESISએ એક વ્યક્તિને માર્યો હતો.”
નાયરા ધીમેથી પૂછે છે,
“કોણ?”
ઝૈન સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
“જે વ્યક્તિએ બ્રિજ બંધ કરવાનો આદેશ રોક્યો હતો.”
કાવ્યાએ તરત પૂછ્યું,
“રાઘવ રાણા?”
ઝૈને માથું હલાવ્યું.
“ના.”
“તો?”
ઝૈને ધીમેથી કહ્યું,
“એના ઉપરનો માણસ.”
કાવ્યા નિઃશબ્દ થઈ ગઈ.
“કોણ?”
ઝૈને જવાબ આપ્યો નહીં.
સ્ક્રીન પર નવી લાઇન દેખાઈ.
MEMORY RECOVERY: 42%
પછી…
NEXT MEMORY: THE FIRST KILL
નાયરાએ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
તે ધીમેથી બોલી, “હવે આપણે જાણશું કે NEMESISએ પહેલી વાર કોને પસંદ કર્યો હતો.”
અને સ્ક્રીન પર માત્ર એક કોડ દેખાયો…
TARGET: RR -01
કાવ્યાએ તરત કહ્યું, “રાઘવ રાણા.”
ઝૈને માથું હલાવ્યું.
“હા.”
થોડી ક્ષણ પછી તેણે ઉમેર્યું, “અને એ મોત અકસ્માત ન હતુ.”
(ક્રમશ:)
(ડિસ્કલેમર: આ નવલકથા સંપૂર્ણપણે લેખકની કલ્પના અને સર્જનાત્મક અભિવ્યક્તિ પર આધારિત છે. તેમાં દર્શાવવામાં આવેલા પાત્રો, ઘટનાઓ, સ્થળો, સંવાદો અને પ્રસંગો કાલ્પનિક છે. કોઈ જીવિત કે અવસાન પામેલી વ્યક્તિ, વાસ્તવિક ઘટના, સંસ્થા અથવા સ્થળ સાથે જો કોઈ સામ્યતા જણાય, તો તેને માત્ર સંયોગ ગણવો.
નવલકથામાં આવતી સામાજિક, સાંસ્કૃતિક, રાજકીય કે અન્ય કોઈપણ બાબતો લેખકની સર્જનાત્મક રજૂઆતનો ભાગ છે. તેનો હેતુ કોઈ વ્યક્તિ, સમુદાય, સંસ્થા, વિચારધારા કે માન્યતાને ઠેસ પહોંચાડવાનો નથી.
આ નવલકથાને વાસ્તવિક જીવનની ઘટનાઓ કે વ્યક્તિઓના પ્રતિબિંબ તરીકે ન જોવી. વાચકોએ આ નવલકથાને એક સાહિત્યિક અને કાલ્પનિક રચના તરીકે માણવી.)