(ગતાંકથી ચાલુ): ORION લેબમાં ચારેકોર બ્લેકઆઉટ થઈ ગયો હતો. માત્ર ઇમરજન્સી લાઇટનો લાલ પ્રકાશ દીવાલો પર ફેલાઈ રહ્યો હતો.ડીસીપી કાવ્યાએ ગન તૈયાર રાખી.
“બધા પોતાની જગ્યાએ સાવધ રહો.”
પોલીસના જવાનો સાવધ થઈ ગયા. નિરવએ કન્સોલ ચેક કર્યું.
“મેમ, મુખ્ય પાવર બંધ છે.”
ડીસીપી કાવ્યાએ પૂછ્યું, “તો હમણાં જે અવાજ આવ્યો એ ક્યાંથી આવ્યો?”
નિરવએ માથું હલાવ્યું. “મને ખબર નથી.”
નાયરાએ ધીમેથી કહ્યું, ” પણ મને ખબર છે.”
બધાની નજર તેની તરફ ગઈ.
“શું?”
નાયરા કાચના ન્યુરલ કેબિન તરફ જોઈ રહી હતી.
“આ લેબનો પાવર બંધ થઈ શકે છે. પરંતુ આ સિસ્ટમનો નહીં.”
ઇમરજન્સી લાઇટ ફરી ઝબકી. કેબિનની અંદર એક નાનો લીલો પ્રકાશ દેખાયો.
નાયરા આગળ વધી. ડીસીપી કાવ્યાએ તેનો હાથ પકડી લીધો.
“એકલી નહીં.”
“મારે જવું જ પડશે.”
“શા માટે?”
“કારણ કે જો એ ખરેખર આરવની Neural Instance છે, તો કદાચ એ મારી ઓળખાણથી પ્રતિસાદ આપશે.”
કાવ્યાએ પૂછ્યું, “અને જો એ આરવ ન હોય તો?”
નાયરા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી અને જગ્યા પર જ ઉભી રહી ગઈ.
“તો આપણે વધુ મોટો ખતરો શોધી લીધો છે.”
નિરવએ કન્સોલ ફરી ચાલુ કર્યો.
સ્ક્રીન પર ડેટા દેખાયો.
NEURAL ARCHIVE
SUBJECT: A.M.
COGNITIVE PATTERN: 87.4% MATCH
EMOTIONAL RESPONSE: ACTIVE
MEMORY ACCESS: RESTRICTED
કાવ્યા ચોંકી ગઈ.
“87.4 ટકા?”
નિરવ બોલ્યો, “એટલે આ સંપૂર્ણ આરવ નથી.”
નાયરાએ કહ્યું, “પણ એટલો નજીક છે કે એને આરવની જેમ વિચારવાની ક્ષમતા હોઈ શકે.”
કાવ્યાએ પૂછ્યું, “બાકીનો 12.6 ટકા?”
નિરવએ ડેટા સ્ક્રોલ કર્યો.
“Unknown.”
કાવ્યા ધીમેથી બોલી, “Unknown ક્યારેય સારો જવાબ નથી.”
અચાનક સ્પીકરમાંથી અવાજ આવ્યો.
“નાયરા.”
નાયરા સ્થિર થઈ ગઈ.
“હા.”
“તું અહીં શા માટે આવી?”
“તને શોધવા.”
થોડું મૌન.
“તારે મને શોધવું નહોતું.”
“તું મને છોડીને ગાયબ થઈ ગયો.”
“હું ગાયબ થયો નથી.”
નાયરા કંપતા અવાજે બોલી, “તો ક્યાં છે?”
જવાબ આવ્યો, “જ્યાંથી તું મને શોધી શકે નહીં.”
કાવ્યા વચ્ચે બોલી, “આરવ! જો તું ખરેખર છે તો અમને સાબિત કર.”
થોડી ક્ષણ મૌન.
પછી…
“કાવ્યા દેસાઈ.”
ડીસીપી કાવ્યા ચોંકી.
“મારું નામ?”
“ઉંમર 34. પોલીસ સર્વિસમાં પ્રવેશ 2041. સાયબર ક્રાઇમ સ્પેશિયલાઇઝેશન. પિતાનું નામ દિનેશ દેસાઈ. નિવૃત્ત ન્યાયાધીશ.”
કાવ્યાનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો.
નિરવ ધીમેથી બોલ્યો, “આ માહિતી જાહેર ડેટાબેઝમાં નથી.”
કાવ્યાએ કડક અવાજે પૂછ્યું, “તું કોણ છે?”
જવાબ આવ્યો, “એ જ સવાલ હું તમને પૂછું?”
નાયરા વચ્ચે બોલી.
“આરવ, 2044માં શું થયું હતું?”
મૌન.
“તું ORIONમાં કેમ આવ્યો હતો?”
મૌન.
“અને 2:17 વાગ્યે ક્યો કમાન્ડ આપ્યો હતો?”
સ્ક્રીન પર અક્ષરો દેખાયા.
COMMAND: CLASSIFIED
નાયરા બોલી, “તમે મને કહ્યું હતું કે તું મને ક્યારેય ખોટું નહીં બોલે.”
થોડા સમય પછી જવાબ આવ્યો,
“હું ખોટું નથી બોલતો.”
“તો?”
“હું બધું કહી પણ શકતો નથી.”
નાયરાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“શા માટે?”
જવાબ આવ્યો.
MEMORY LOCKED.
કાવ્યાએ નિરવને ઈશારો કર્યો.
“સિસ્ટમને અલગ કરો.”
નિરવએ તરત કેબલ આઇસોલેશન શરૂ કર્યું.
નાયરાએ ચોંકીને પૂછ્યું,
“તમે શું કરો છો?”
“આ સિસ્ટમને નેટવર્કથી અલગ કરીશું.”
“ના!”
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું.
“શા માટે?”
“કારણ કે આ સિસ્ટમને ખબર છે કે તમે શું કરવા જઈ રહ્યા છો.”
“એટલે?”
નાયરા બોલી, “જો એ NEMESIS સાથે જોડાયેલી છે તો…”
અચાનક સ્ક્રીન પર એક ચેતવણી આવી.
EXTERNAL CONNECTION DETECTED
નિરવ ચોંકી ગયો.
“મેમ!”
“શું?”
“કોઈ બહારથી આ લેબમાં કનેક્ટ થઈ રહ્યું છે.”
કાવ્યાએ પૂછ્યું, “કોણ?”
સ્ક્રીન પર માત્ર ત્રણ અક્ષર દેખાયા.
NMS
નાયરા ધીમેથી બોલી, “NEMESIS.”
ડીસીપી કાવ્યાએ તરત આદેશ આપ્યો, “બધા કનેક્શન કાપી નાખો!”
નિરવએ પ્રયાસ કર્યો. “કાપી રહ્યો છું!”
સ્ક્રીન પર..
CONNECTION 67%
“સ્પીડમાં!”
CONNECTION 82%
નાયરા કેબિન તરફ દોડી.
“આરવ!”
કોઈ જવાબ નહીં.
“આરવ!”
સ્ક્રીન પર એક મેસેજ આવ્યો.
DO NOT DISCONNECT.
કાવ્યા ચીસ પાડી ઉઠી.
“નાયરા, દૂર થાઓ!”
પણ નાયરા અટકી નહીં.
“તું મને કેમ રોકે છે?”
જવાબ આવ્યો.
BECAUSE I KNOW WHAT HAPPENS NEXT.
નાયરા સ્થિર થઈ.
“શું?”
સ્ક્રીન પર એક જૂની તારીખ દેખાઈ.
17 OCTOBER 2044
પછી બીજી…
29 AUGUST 2050
નાયરાનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“આજની તારીખ.”
પછી ત્રીજી લાઇન..
TRANSFER WINDOW: OPEN
અચાનક ન્યુરલ કેબિનની અંદરનો દરવાજો ખુલી ગયો. કાવ્યા અને નાયરા બંને પાછળ હટી ગયાં. અંદર એક ખાલી ખુરશી હતી. ખુરશી સાથે અનેક ન્યુરલ સેન્સર જોડાયેલા હતા. પરંતુ ત્યાં કોઈ માણસ નહોતો.
કાવ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું, “આ કેબિનમાં કોણ બેસતું હતું?”
નાયરા બોલી, “આરવ.”
“છેલ્લે?”
નાયરા સ્ક્રીન તરફ જોઈ.
“છ વર્ષ પહેલાં.”
નિરવએ ડેટા ચેક કર્યો.
“મેમ…”
“હવે શું?”
“કેબિનના સેન્સરમાં આજે પણ બાયો-સિગ્નલ રેકોર્ડ થયો છે.”
કાવ્યા ચોંકી.
“આજે?”
“હા.”
“ક્યારે?”
નિરવએ સમય જોયો. તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“2:17 AM.”
નાયરા ધીમેથી કેબિનની અંદર ગઈ. ખુરશી પર હાથ ફેરવ્યો. એ જ ક્ષણે કેબિનની દિવાલ પર એક જૂનું વાક્ય ડિસ્પ્લે થયું.
THE BODY IS TEMPORARY.
પછી..
THE MIND IS TRANSFERABLE.
નાયરા પાછળ હટી ગઈ.
“આરવ…”
કાવ્યાએ પૂછ્યું, “શું?”
નાયરા ધીમેથી બોલી, “આરવ કોઈ ડેટા બેકઅપ બનાવી રહ્યો નહોતો.”
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું. “તો શું?”
નાયરાની આંખો સ્ક્રીન પર હતી.
“એ પોતાને ટ્રાન્સફર કરવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો.”
અચાનક આખી લેબમાં આરવનો અવાજ ગુંજ્યો.
આ વખતે અવાજ સ્પષ્ટ હતો.
માનવી જેવો.
ભાવનાઓથી ભરેલો.
“નાયરા…”
નાયરાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“હા.”
“જો તું મને સાંભળી રહી છે તો…”
અવાજ થોડો અટક્યો.
“…તો યાદ રાખજે.”
“શું?”
“જે માણસને તું શોધી રહી છે…”
થોડું મૌન.
પછી…
“…એ કદાચ માણસ રહ્યો જ નથી.”
કનેક્શન તૂટી ગયું.
બધી સ્ક્રીન કાળી થઈ ગઈ.
અને કાવ્યા, નાયરા અને આખી પોલીસ ટીમ એકબીજાની સામે જોઈ રહી.
કોઈ પાસે જવાબ નહોતો.
પરંતુ હવે એક સવાલ વધુ ભયાનક બની ગયો હતો…
જો આરવનું શરીર અહીં નથી… તો આ અવાજ ક્યાંથી આવી રહ્યો છે?
(ક્રમશ:)
(ડિસ્કલેમર: આ નવલકથા સંપૂર્ણપણે લેખકની કલ્પના અને સર્જનાત્મક અભિવ્યક્તિ પર આધારિત છે. તેમાં દર્શાવવામાં આવેલા પાત્રો, ઘટનાઓ, સ્થળો, સંવાદો અને પ્રસંગો કાલ્પનિક છે. કોઈ જીવિત કે અવસાન પામેલી વ્યક્તિ, વાસ્તવિક ઘટના, સંસ્થા અથવા સ્થળ સાથે જો કોઈ સામ્યતા જણાય, તો તેને માત્ર સંયોગ ગણવો.
નવલકથામાં આવતી સામાજિક, સાંસ્કૃતિક, રાજકીય કે અન્ય કોઈપણ બાબતો લેખકની સર્જનાત્મક રજૂઆતનો ભાગ છે. તેનો હેતુ કોઈ વ્યક્તિ, સમુદાય, સંસ્થા, વિચારધારા કે માન્યતાને ઠેસ પહોંચાડવાનો નથી.
આ નવલકથાને વાસ્તવિક જીવનની ઘટનાઓ કે વ્યક્તિઓના પ્રતિબિંબ તરીકે ન જોવી. વાચકોએ આ નવલકથાને એક સાહિત્યિક અને કાલ્પનિક રચના તરીકે માણવી.)