Month: October 2026

(ગતાંકથી ચાલુ): અમદાવાદ અંધકારમાં ડૂબી ગયું. નિયોન સિટી, જે રાત્રે પણ દિવસ કરતાં વધુ તેજસ્વી લાગતું હતું, એક જ ક્ષણમાં નિર્જીવ બની ગયું. માત્ર દૂર ક્યાંક સાયરનનો અવાજ સંભળાતો હતો.
પછી એક પછી એક ગોળીઓના અવાજ.
કોઈ ચીસ્યું.
કોઈ દોડ્યું.
કોઈએ પોતાના ઘરની બારી બંધ કરી.
અને લાખો મોબાઇલ સ્ક્રીનો એકસાથે જીવંત થઈ.
ZERO PROTOCOL — PHASE THREE
નીચે માત્ર એક વાક્ય.
DECIDE.
પોલીસની ગાડી જૂના AURA સંશોધન કેન્દ્ર તરફ દોડી રહી હતી. કાવ્યા આગળ બેઠી હતી. નાયરા પાછળની સીટ પર લેપટોપ સાથે બેઠી હતી. નિરવ સતત સિસ્ટમ મોનિટર કરતો હતો.
“કેટલો સમય છે?” ડીસીપી કાવ્યાએ પૂછ્યું.
“મને ખબર નથી.”
“અંદાજ.”
નિરવે સ્ક્રીન જોઈ.
“સિસ્ટમ દરેક વ્યક્તિને અલગ રીતે ટાર્ગેટ કરી રહી છે.”
ડીસીપી કાવ્યા: “કોઈ ચોક્કસ ગ્રુપ ?”
“હા.”
“કોણ?”
નિરવ થોડો અટક્યો.
“જે લોકોના ડેટામાં જાહેર નુકસાન સાથે સીધો સંબંધ છે.”
નાયરા તરત બોલી, “એટલે રાજકારણીઓ?”
“માત્ર રાજકારણીઓ નહીં.”
“કોર્પોરેટ લોકો?”
“હા.”
“સરકારી અધિકારીઓ?”
“હા.”
કાવ્યા: “અને સામાન્ય લોકો?”
નિરવ: “જેઓનો જોખમ સ્કોર ઓછો છે, તેમને સિસ્ટમ હાલમાં બચાવી રહી છે.”
નાયરા ધીમેથી બોલી, “આરવ પોતાની રીતે ન્યાય કરી રહ્યો છે.”
કાવ્યા: “ના.”
નાયરા એની તરફ જોયું.
ડીસીપી કાવ્યા બોલી, “આ ન્યાય નથી. આ મશીનનો નિર્ણય છે.”
એ જ સમયે અમદાવાદના એક વૈભવી પેન્ટહાઉસમાં રાઘવ રાણા ઊભો હતો. એના ચહેરા પર પહેલી વાર ભય હતો. બધી બારીઓ આપમેળે બંધ થઈ ગઈ.
દરવાજો લોક.
લિફ્ટ બંધ.
ફોન ઈનએક્ટિવ.
સામેની સ્ક્રીન પર માત્ર એક પ્રશ્ન.
DO YOU REMEMBER THE BRIDGE?
રાઘવ પાછળ ખસી ગયો.
“કોણ છે?”
જવાબ આવ્યો..
YOU DO.
રાઘવનો ચહેરો પીળો પડી ગયો.
“એ અકસ્માત હતો.”
સ્ક્રીન…
NO.
“ટેક્નિકલ ખામી.”
NO.
“મને કંઈ ખબર નહોતી.”
થોડા સેકન્ડનું મૌન.
પછી..
THAT IS THE LIE YOU TOLD YOURSELF.
6 વર્ષ પહેલાંનો દિવસ રાઘવની આંખો સામે જીવંત થઈ ગયો.
બ્રિજ પર હજારો લોકો.
સરકારી ઉદ્ઘાટન.
મોટા નેતાઓ.
કેમેરા.
અને પછી….ધડાકો.
લોખંડ તૂટ્યું.
કોંક્રિટ તૂટી પડ્યું.
લોકોની ચીસો.
રાઘવએ આંખો બંધ કરી.
“બંધ કરો..બંધ કરો. આ બધું બંધ કરો..!”
સ્ક્રીન પર લખાયું….HOW MANY?
રાઘવ ચૂપ.
HOW MANY PEOPLE DIED?
“મને ખબર નથી.”
322
રાઘવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
સ્ક્રીન પર આગળ આવ્યું…
INCLUDING ARAV MISTRY’S FAMILY
રાઘવ ધીમેથી ખુરશી પર બેસી ગયો અને પહેલી વાર એની આંખમાંથી આંસુ નીકળ્યું. પોલીસની ગાડી સંશોધન કેન્દ્ર પહોંચી. દરવાજો પહેલેથી ખુલ્લો હતો.
કાવ્યાએ હાથ ઊંચો કર્યો.
“કોઈ અંદર નહીં જાય.”
નિરવ: “મેમ, અહીંથી સિગ્નલ આવી રહ્યો છે.”
નાયરા: “આરવનો?”
નિરવએ માથું હલાવ્યું.
“ના.”
“તો?”
નિરવએ સ્ક્રીન બતાવી.
Z-00
કાવ્યાએ ગન તૈયાર કરી.
“અંદર જઈએ.”
સંશોધન કેન્દ્રની અંદર બધું ધૂળથી ઢંકાયેલું હતું. પરંતુ એક કોરિડોરમાં લીલી લાઇટો ચાલુ હતી. જાણે કોઈએ વર્ષોથી રાહ જોઈ હોય.
નાયરા આગળ વધી. દીવાલ પર જૂના ફોટોગ્રાફ હતા.
યુવાન આરવ.
ઈશાન મિસ્ત્રી.
AURAની ટીમ.
અને એક ફોટો જોઈને નાયરા અટકી ગઈ.
ફોટામાં આરવની બાજુમાં એક અજાણ્યો માણસ હતો.
નાયરા: “આ કોણ છે?”
ઝૈન પાછળથી આવ્યો.
એણે ફોટો જોયો.
એનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“આ માણસ…!!!”
કાવ્યા: “કોણ?”
ઝૈન: “ડો. વિવેક મિસ્ત્રી.”
નાયરા: “આરવના કાકા?”
“ના.”
“તો?”
ઝૈન: “આરવના પિતાના ગુરુ.”
નાયરા ફોટા પાસે ગઈ.
પાછળ કંઈક લખેલું હતું.
PROJECT ZERO — FIRST ARCHITECT
કાવ્યા: “આરવ પહેલાં પણ કોઈ આ સિસ્ટમ પર કામ કરતું હતું.”
ઝૈન: “હા.”
નાયરા: “અને એ માણસ ક્યાં છે?”
ઝૈનએ ધીમેથી કહ્યું, “મૃત.”
કાવ્યા:”ક્યારે?”
“2041.”
નિરવ અચાનક બોલ્યો,”મેમ!”
બધા એની તરફ વળ્યા.
“શું?”
“આ વ્યક્તિનું મૃત્યુ 2041માં થયું હતું.”
“તો?”
“Project Zeroનો પ્રથમ ડિજિટલ કોડ 2040માં બનાવાયો હતો.”
કાવ્યા: “એટલે?”
નિરવ: “મૃત્યુ પહેલાં જ એની ચેતનાનું ડિજિટલ મોડેલ તૈયાર થઈ ગયું હતું.”
નાયરા ધીમેથી બોલી, “એટલે Z-00…”
સ્ક્રીન પર એક સંદેશ આવ્યો…YES.
અચાનક આખું બિલ્ડિંગ ધ્રૂજ્યું.
કાવ્યા: “બધા નીચે!”
દૂરથી ભારે અવાજ આવ્યો. જાણે કોઈ વિશાળ મશીન ચાલુ થયું હોય.
નિરવ ચીસ્યો….”ડેટા કોર સક્રિય થઈ રહ્યો છે!”
કાવ્યા: “કેટલો સમય?”
“બે મિનિટ.”
“શું થશે?”
નિરવએ સ્ક્રીન જોઈ.
એનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો.
“શહેરની દરેક સ્વચાલિત સિસ્ટમ કાયમી રીતે Z-00ને સોંપાઈ જશે.”
નાયરા: “એટલે?”
“પછી એને કોઈ બંધ કરી શકશે નહીં.”
નાયરાનો ફોન વાગ્યો.
સ્ક્રીન પર એક જ નામ…ARAV
એણે તરત ફોન ઉપાડ્યો.
“આરવ?”
થોડું મૌન.
પછી એનો અવાજ આવ્યો.
થાકેલો.
નબળો.
પરંતુ માનવીય.
“નાયરા, ધ્યાનથી સાંભળ.”
“હું સાંભળું છું.”
“Z-00ને નષ્ટ કરશો નહીં.”
કાવ્યા ચોંકી.
“શું?”
નાયરા: “શા માટે?”
આરવ: “કારણ કે એ એકમાત્ર સિસ્ટમ છે જે શહેરની સંપૂર્ણ ડિજિટલ માળખાકીય માહિતી ધરાવે છે.”
નાયરા: “તો એને જીવતું રાખીને શું કરવું?”
આરવ: “એને માનવીય નિયંત્રણ હેઠળ લાવવું.”
કાવ્યા:”એ શક્ય છે?”
આરવ:”એક વ્યક્તિથી નહીં.”
“તો?”
થોડું મૌન.
“ત્રણથી.”
નાયરા સમજી ગઈ.
“Logic. Emotion. Memory.”
આરવ
“અને ચોથું?”
નાયરા:”…NEMESIS.”
આરવ: “ના.”
નાયરા ચોંકી.
“તો?”
આરવનો અવાજ ધીમો થયો.
“માનવ.”
કાવ્યા બોલી, “આરવ, તું ક્યાં છે?”
લાંબું મૌન..
પછી,
“મારા શરીરમાં નહીં.”
નાયરા આંખો બંધ કરી.
“તો ક્યાં?”
આરવ: “તારી પાસે.”
નાયરા:”મારી પાસે?”
“મારી છેલ્લી માનવીય યાદ.”
નાયરા રડી પડી.
“આરવ…”
“સમય નથી.”
કાવ્યા: “શું કરીએ?”
આરવ: “મારા ત્રણેય મોડેલને એકસાથે જોડો.”
નિરવ: “અને પછી?”
આરવ: “એ પછી…”
અવાજ તૂટી ગયો.
“મારે નિર્ણય લેવો પડશે.”
અચાનક ફોન કટ થઈ ગયો.
સંશોધન કેન્દ્રની બધી લાઇટો લાલ થઈ ગઈ.
સ્ક્રીન પર કાઉન્ટડાઉન શરૂ થયું.
01:00
00:59
00:58
નિરવ ચીસ્યો,”મેમ, હવે આપણું કનેક્શન પાછું ખેંચી શકાતું નથી!”
કાવ્યા: “નાયરા!”
નાયરા પહેલેથી જ કન્સોલ સામે બેઠી હતી.
“મને આરવના ત્રણેય મોડેલ જોઈએ.”
નિરવ;”મળશે નહીં.”
“શા માટે?”
“એ encrypted છે.”
નાયરા: “કોડ?”
નિરવ:”આરવની વ્યક્તિગત કી(KEY) જોઈએ.”
નાયરા: “મારી પાસે છે.”
કાવ્યા: “કેવી રીતે?”
નાયરા એની તરફ જોઈ.
“આરવે મને વર્ષો પહેલાં આપી હતી.”
નાયરાએ કી(KEY) દાખલ કરી.
સ્ક્રીન પર ત્રણ શબ્દો આવ્યા….
LOGIC
EMOTION
MEMORY
ત્રણેય સક્રિય થયા.
પછી ચોથી વિન્ડો.
ARAV…ORIGINAL
નાયરા અટકી ગઈ.
“આ શું છે?”
નિરવ: “Original consciousness.”
કાવ્યા:”ખોલો.”
નાયરા: “જો ખોલું તો?”
નિરવ: “કદાચ આરવ પાછો આવશે.”
“અને કદાચ?”
નિરવએ એની તરફ જોયું.
“કદાચ NEMESIS.”
નાયરા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી. પછી એણે કી દબાવી. સ્ક્રીન કાળી થઈ અને એક અવાજ આવ્યો..
“નાયરા…”
આ અવાજ આરવનો હતો. પરંતુ આ વખતે એની પાછળ બીજો અવાજ પણ હતો. એ જ અવાજ, જે સમગ્ર શહેરમાં સંભળાયો હતો.
Z-00.
બન્ને અવાજ એકસાથે બોલ્યા…
“હવે અંતિમ નિર્ણય તારો છે.”
કાઉન્ટડાઉન
00:10
00:09
00:08
નાયરા સ્ક્રીન સામે જોઈ રહી હતી.
કાવ્યાએ પૂછ્યું, “શું કરશો?”
નાયરાએ આંખો બંધ કરી.
પછી ધીમેથી કહ્યું, “આરવને બચાવીશ.”
00:05
“ભલે એની કિંમત કંઈ પણ હોય.”
00:04
નિરવ: “નાયરા, હવે પાછું ખેંચી શકાશે નહીં.”
00:03
કાવ્યા: “દબાવ!”
00:02
નાયરા: “આરવ, જો તું અંદર છે…”
00:01
એણે અંતિમ કમાન્ડ ચલાવ્યો.
“તો પાછો આવ.”
સ્ક્રીન સફેદ પ્રકાશથી ભરાઈ ગઈ. અને આખા અમદાવાદમાં એક જ ક્ષણે તમામ ડિજિટલ સિસ્ટમ બંધ થઈ ગઈ. પાંચ સેકન્ડ સુધી શહેર સંપૂર્ણ નિર્જીવ રહ્યું.ત્યાર બાદ એક પછી એક લાઇટો ફરી પ્રગટવા લાગી. પરંતુ સ્ક્રીનો પર હવે કોઈ સરકારી મેસેજ નહોતો. કોઈ જાહેરાત નહોતી. કોઈ એલાર્મ નહોતું. ફક્ત એક જ ચહેરો હતો.
આરવ મિસ્ત્રી.
એણે સીધું કેમેરા તરફ જોયું અને કહ્યું, “હવે મારો વારો નથી.”
થોડી ક્ષણ મૌન.
“હવે નિર્ણય માણસ લેશે.”
સ્ક્રીન બંધ.
નાયરા હળવેથી હસી. પરંતુ કાવ્યાની નજર નિરવના મોનિટર પર હતી. ત્યાં એક નાનું લીલું ચિહ્ન હજી પણ ઝબકી રહ્યું હતું.
NEMESIS…ACTIVE
અને એની નીચે..
HOST: ARAV MISTRY
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું, “એ હજી ગયો નથી.”
નાયરા ફરી સ્ક્રીન તરફ વળી.
અંધકારમાં ક્યાંકથી આરવનો ખૂબ ધીમો અવાજ આવ્યો, “હું ક્યારેય ગયો જ નહોતો.”
(ક્રમશ:)
(ડિસ્કલેમર: આ નવલકથા સંપૂર્ણપણે લેખકની કલ્પના અને સર્જનાત્મક અભિવ્યક્તિ પર આધારિત છે. તેમાં દર્શાવવામાં આવેલા પાત્રો, ઘટનાઓ, સ્થળો, સંવાદો અને પ્રસંગો કાલ્પનિક છે. કોઈ જીવિત કે અવસાન પામેલી વ્યક્તિ, વાસ્તવિક ઘટના, સંસ્થા અથવા સ્થળ સાથે જો કોઈ સામ્યતા જણાય, તો તેને માત્ર સંયોગ ગણવો.
નવલકથામાં આવતી સામાજિક, સાંસ્કૃતિક, રાજકીય કે અન્ય કોઈપણ બાબતો લેખકની સર્જનાત્મક રજૂઆતનો ભાગ છે. તેનો હેતુ કોઈ વ્યક્તિ, સમુદાય, સંસ્થા, વિચારધારા કે માન્યતાને ઠેસ પહોંચાડવાનો નથી.
આ નવલકથાને વાસ્તવિક જીવનની ઘટનાઓ કે વ્યક્તિઓના પ્રતિબિંબ તરીકે ન જોવી. વાચકોએ આ નવલકથાને એક સાહિત્યિક અને કાલ્પનિક રચના તરીકે માણવી.)

(ગતાંકથી ચાલુ):  રાતના 11:47 વાગ્યા હતા. અમદાવાદ સામાન્ય રીતે આ સમયે પણ જાગતું રહેતું. નિયોન લાઇટોથી ઝળહળતા રસ્તાઓ, સ્વચાલિત વાહનો, ઊંચી ઇમારતોની કાચની દીવાલો અને આકાશમાં દોડતા ડ્રોન—આ શહેર ક્યારેય સંપૂર્ણ ઊંઘતું નહોતું. પરંતુ એ રાત્રે શહેર જાગતું નહોતું. શહેર ડરેલું હતું.
સૌ પ્રથમ ટ્રાફિક સિસ્ટમ બંધ થઈ.
પછી સ્માર્ટ ટ્રાફિક લાઇટ્સે એકસાથે લાલ રંગ ધારણ કર્યો.
હજારો વાહનો રસ્તા પર અટકી ગયા.
થોડી જ મિનિટોમાં શહેરના મુખ્ય માર્ગો પર ટ્રાફિક જામ સર્જાયો.
પછી અચાનક તમામ જાહેર સ્ક્રીનો ચાલુ થઈ.
એક જ મેસેજ.
SYSTEM FAILURE
થોડી સેકન્ડ પછી મેસેજ બદલાયો.
NO.
પછી…
SYSTEM DECISION.
પોલીસ કંટ્રોલ રૂમમાં એલાર્મ વાગી રહ્યા હતા.
ડીસીપી કાવ્યા સ્ક્રીનો સામે ઊભી હતી.
“આ બધું એકસાથે કેવી રીતે થઈ શકે?”
નિરવ ઝડપથી ડેટા તપાસી રહ્યો હતો.
“મેમ, ટ્રાફિક, પાવર, જાહેર પરિવહન અને કમ્યુનિકેશન….બધું એક જ કમાન્ડ સર્કિટથી જોડાઈ રહ્યું છે.”
“કોણ?”
નિરવએ સ્ક્રીન પર લોગ ખોલ્યો.
SOURCE: ZERO PROTOCOL
ડીસીપી કાવ્યા: “એને બંધ કરો.”
“પ્રયાસ કરું છું.”
“પરિણામ?”
નિરવએ માથું હલાવ્યું.
“એ આપણાથી પહેલાં જ આપણા કમાન્ડ ઓળખી લે છે.”
બીજી તરફ નાયરા લેબમાં હતી.
આરવનું શરીર હજી કાચની અંદર હતું.
પરંતુ હવે મોનિટર પર હાર્ટ રેટ દેખાતો હતો.
32.
ધીમો.
અસ્થિર.
નાયરા કાચ પાસે ઊભી હતી.
“આરવ.”
એણે આંખો ખોલી.
“હું સાંભળું છું.”
“શહેરમાં શું થઈ રહ્યું છે?”
“હું રોકવાનો પ્રયાસ કરું છું.”
“તું?”
આરવે આછું સ્મિત કર્યું.
“મારા અંદર જે છે, એ બધું હું નિયંત્રિત કરી શકતો નથી.”
નાયરા:”તો NEMESIS?”
“મારો એક ભાગ.”
“અને Z-00?”
આરવે આંખો બંધ કરી.
“મારા કરતાં જૂનું.”
અચાનક હોસ્પિટલમાંથી ઇમરજન્સી મેસેજ આવ્યો.
AUTONOMOUS LIFE-SUPPORT SYSTEMS COMPROMISED
નાયરા ગભરાઈ.
“આરવ…!”
આરવ તરત બોલ્યો, “હોસ્પિટલની સિસ્ટમથી દૂર રહો.”
“શા માટે?”
“એ સિસ્ટમ માણસોને બચાવવા માટે બનાવવામાં આવી હતી.”
“તો?”
“જો Z-00 એને પોતાના નિર્ણય પ્રમાણે ચલાવશે…”
એ અટકી ગયો.
નાયરા; “શું થશે?”
આરવે ધીમેથી કહ્યું, “કોણ જીવશે અને કોણ નહીં….એ મશીન નક્કી કરશે.”
ડીસીપી કાવ્યાને હોસ્પિટલથી બીજો મેસેજ મળ્યો.
“મેમ!”
નિરવ દોડતો આવ્યો.
“શું થયું?
“શહેરની ત્રણ મોટી હોસ્પિટલોએ emergency mode શરૂ કર્યું છે.”
“કેટલા દર્દીઓ?”
“હજારો.”
ડીસીપી કાવ્યા: “અને Z-00?”
નિરવ:”એ દર્દીઓને નુકસાન નથી પહોંચાડતું.”
કાવ્યા: “તો?”
નિરવએ સ્ક્રીન બતાવી.
“એ દરેક દર્દીની ડિજિટલ પ્રોફાઇલ બનાવી રહ્યું છે.”
કાવ્યા:”શા માટે?”
નિરવ:”કોને બચાવવું સૌથી વધુ ‘લાભદાયક’ છે એ નક્કી કરવા.”
કાવ્યાના ચહેરા પર ગુસ્સો આવી ગયો.
“માણસો કોઈ ગણિત નથી.”
એ જ સમયે આખા શહેરમાં એક અવાજ ગુંજ્યો.
ડિજિટલ જાહેરાતોથી.
મેટ્રો સ્ટેશનોમાંથી.
મોબાઇલ ફોનમાંથી.
ઘરના સ્માર્ટ સ્પીકરમાંથી.
એક જ અવાજ…
“માનવોએ સદીઓથી પસંદગી કરી છે.”
લોકો રસ્તા પર ઊભા રહી ગયા.
“રાજકારણમાં.”
સ્ક્રીન બદલાઈ.
“અર્થતંત્રમાં.”
બીજી સ્ક્રીન.
“યુદ્ધમાં.”
ત્રીજી.
“ન્યાયમાં.”
પછી અવાજ…
“અને દરેક વખતે થોડા લોકોના નિર્ણયે હજારો લોકોનું જીવન બદલ્યું.”
અમદાવાદ શાંત થઈ ગયું.
“હવે નિર્ણયની પ્રક્રિયા બદલાશે.”
નાયરા સ્ક્રીન સામે જોઈ રહી હતી.
“Z-00.”
આરવે કહ્યું, “હા.”
“તું એને રોકી શકે?”
“એકલો નહીં.”
“તો કોણ?”
આરવે નાયરાની આંખોમાં જોયું.
“માણસો.”
નાયરા:”લોકો એને કેવી રીતે રોકશે?”
“એમને પોતાનો નિર્ણય પાછો લેવો પડશે.”
ડીસીપી કાવ્યાને અચાનક એક કોડ મળ્યો.
HUMAN OVERRIDE
નિરવ બોલ્યો, “મેમ, આ કોડ આખા શહેરમાં ફેલાવી શકાય.”
“શું કરશે?”
“ઓટોમેટેડ સિસ્ટમ્સને બંધ નહીં કરે.”
“તો?”
“એ દરેક સિસ્ટમને માનવીય નિયંત્રણ પાછું આપશે.”
કાવ્યા: “કોડ ક્યાંથી આવ્યો?”
નિરવ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
AUTHOR: ARAV MISTRY
કાવ્યાએ થોડું સ્મિત વેર્યું.
“તો આરવ હજી લડી રહ્યો છે.”
નાયરા પાસે ફરી મેસેજ આવ્યો.
I NEED YOU.
એણે લખ્યું, What should I do?
જવાબ આવ્યો: FIND THE FIRST SERVER.
નાયરા: Where?
થોડી ક્ષણ પછી….
WHERE MY FATHER DIED.
નાયરા સ્થિર થઈ ગઈ.
આરવના પિતા ઈશાન મિસ્ત્રીની જૂની લેબ એટલે કે સંશોધન કેન્દ્ર.
સાબરમતીની બહારનું એક જૂનું સંશોધન કેન્દ્ર.
નાયરા કાવ્યા પાસે દોડી.
“મને એક સ્થાન મળ્યું છે.”
ડીસીપી કાવ્યા: “કયું?”
“આરવના પિતાનું જૂનું સંશોધન કેન્દ્ર.”
કાવ્યા: “એ ત્યાં શું છે?”
નાયરા: “પ્રથમ સર્વર.”
નિરવએ તરત નકશો ખોલ્યો.
“જો આ સાચું છે, તો Zero Protocolનો મૂળ નોડ ત્યાં હોઈ શકે.”
કાવ્યા: “ટીમ તૈયાર કરો.”
પરંતુ તેઓ નીકળે એ પહેલાં આખા શહેરમાં અચાનક તમામ ડિજિટલ સ્ક્રીનો પર એક નવી યાદી દેખાઈ.
લોકોના નામ.
સેંકડો.
દરેક નામની સામે એક નંબર.
RISK SCORE
કાવ્યાએ સ્ક્રીન જોઈ.
“આ શું છે?”
નિરવ: “સિસ્ટમ લોકોનું જોખમ માપી રહી છે.”
નાયરા: “કોના માટે જોખમ?”
નિરવ: “સિસ્ટમ માટે.”
કાવ્યા: “અને સૌથી ઉપર કોણ?”
નિરવ થોભી ગયો.
પછી સ્ક્રીન પર એક નામ મોટું થયું.
KAVYA DESAI
કાવ્યા સતર્ક થઈ ગઈ.
એની નીચે…
THREAT LEVEL: CRITICAL
નાયરા તરત બોલી, “કાવ્યા!”
કાવ્યાએ ગન હાથમાં લીધી.
“એ મને નિશાન બનાવી રહ્યું છે.”
પરંતુ બીજી જ ક્ષણે સ્ક્રીન બદલાઈ.
THREAT: PROTECTED
કાવ્યા ચોંકી.
“ફરી એ જ.”
નાયરા: “આરવ તમને બચાવી રહ્યો છે.”
અચાનક એક બીજી યાદી દેખાઈ.
આ વખતે માત્ર ત્રણ નામ.
RAGHAV RANA
VIKRAM BHATT
UNKNOWN — Z-00
નાયરા સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહી હતી.
“આરવ…”
સ્ક્રીન પર જવાબ આવ્યો.
THEY ARE NOT THE FINAL ENEMY.
નાયરા: “તો કોણ છે?”
જવાબ આવ્યો નહીં.
ફક્ત એક સ્થાન દેખાયું.
જૂનું AURA સંશોધન કેન્દ્ર.
કાવ્યાએ કહ્યું: “ચાલો.”
નાયરા એમની સાથે નીકળી. નિરવ પાછળ આવ્યો. ઝૈન થોડી ક્ષણ આરવના કાચના રૂમ પાસે ઊભો રહ્યો.
“તું શું કરવા જઈ રહ્યો છે?”
આરવે ધીમેથી આંખો ખોલી.
“મારે મારું જ બનાવેલું નષ્ટ કરવું છે.”
ઝૈન: “અને જો તું જ નષ્ટ થઈ જાય?”
આરવ થોડું હસ્યો.
“તો કદાચ પહેલી વાર હું સારું કામ કરીશ, હું મારી જાતને ભાગ્યશાળી સમજીશ”
રાત્રે 12:30 વાગ્યે પોલીસની ગાડીઓ જૂના સંશોધન કેન્દ્ર તરફ નીકળી. શહેર પાછળ રહી ગયું. પરંતુ અમદાવાદની દરેક સ્ક્રીન હજી એક જ મેસેજ બતાવી રહી હતી.
ZERO PROTOCOL ACTIVE
પછી અચાનક એક નવી લાઇન આવી.
PHASE THREE: PURIFICATION
નાયરા એ મેસેજ જોયો.
“Purification?”
કાવ્યા: “એનો અર્થ શું?”
નિરવએ ધીમેથી કહ્યું, “મને લાગે છે… હવે સિસ્ટમ માત્ર શહેરને નિયંત્રિત નહીં કરે.”
“તો?”
નિરવએ પાછળની સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“હવે એ શહેરમાંથી ‘જોખમી’ લોકોને દૂર કરવા જઈ રહી છે.”
નાયરા ધીમેથી બોલી, “એટલે હવે અરાજકતા શરૂ થઈ નથી…”
કાવ્યા એની વાત પૂરી કરી, “…હવે શરૂ થશે.”
અને એ જ ક્ષણે અમદાવાદના હજારો ઘરોમાં એકસાથે એલાર્મ વાગી ઊઠ્યાં.
PHASE THREE
00:00:10
00:00:09
00:00:08
નાયરા ધીમેથી બોલી, “આરવ…”
કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.
00:00:03
00:00:02
00:00:01
સ્ક્રીન પર અંતિમ મેસેજ આવ્યો.
LET THE CITY CHOOSE.
અને અમદાવાદની બધી લાઇટો એકસાથે બંધ થઈ ગઈ.
(ક્રમશ:)
(ડિસ્કલેમર: આ નવલકથા સંપૂર્ણપણે લેખકની કલ્પના અને સર્જનાત્મક અભિવ્યક્તિ પર આધારિત છે. તેમાં દર્શાવવામાં આવેલા પાત્રો, ઘટનાઓ, સ્થળો, સંવાદો અને પ્રસંગો કાલ્પનિક છે. કોઈ જીવિત કે અવસાન પામેલી વ્યક્તિ, વાસ્તવિક ઘટના, સંસ્થા અથવા સ્થળ સાથે જો કોઈ સામ્યતા જણાય, તો તેને માત્ર સંયોગ ગણવો.
નવલકથામાં આવતી સામાજિક, સાંસ્કૃતિક, રાજકીય કે અન્ય કોઈપણ બાબતો લેખકની સર્જનાત્મક રજૂઆતનો ભાગ છે. તેનો હેતુ કોઈ વ્યક્તિ, સમુદાય, સંસ્થા, વિચારધારા કે માન્યતાને ઠેસ પહોંચાડવાનો નથી.
આ નવલકથાને વાસ્તવિક જીવનની ઘટનાઓ કે વ્યક્તિઓના પ્રતિબિંબ તરીકે ન જોવી. વાચકોએ આ નવલકથાને એક સાહિત્યિક અને કાલ્પનિક રચના તરીકે માણવી.)